
مورچه و سلیمان نبی (ع )...
روزی حضرت سلیمان (ع ) در کنار دریا نشسته بود،
نگاهش به مورچه ای افتاد که دانه گندمی را باخود به طرف دریا حمل می کرد .
سلیمان (ع) همچنان به او نگاه می کرد که دید او نزدیک آب رسید .
در همان لحظه قورباغه ای سرش را از آب دریا بیرون آورد و دهانش را گشود .
مورچه به داخل دهان او وارد شد و قورباغه به درون آب رفت .
سلیمان مدتی در این مورد به فکر فرو رفت و شگفت زده فکر می کرد .
ناگاه دید آن قورباغه سرش را از آب بیرون آورد و دهانش را گشود .
آن مورچه آز دهان او بیرون آمد، ولی دانه ی گندم را همراه خود نداشت .
سلیمان(ع) آن مورچه را طلبید و سرگذشت او را پرسید ؟
مورچه گفت :
" ای پیامبر خدا در قعر این دریا سنگی تو خالی وجود دارد و کرمی در درون آن
زندگی می کند .
خداوند آن را در آنجا آفرید او نمی تواند از آنجا خارج شود و من روزی او را
حمل می کنم .
خداوند این قورباغه را مامور کرده مرا درون آب دریا به سوی آن کرم حمل کرده و ببرد .
این قورباغه مرا به کنار سوراخی که در آن سنگ است می برد و دهانش را به درگاه
آن سوراخ می گذارد من از دهان او بیرون آمده و خود را به آن کرم می رسانم و دانه
گندم را نزد او می گذارم و سپس باز می گردم .
و به دهان همان قورباغه که در انتظار من است وارد می شود او در میان آب شنا کرده
مرا به بیرون آب دریا می آورد و دهانش را باز می کند و من از دهان او خارج میشوم " .
سلیمان به مورچه گفت :
" وقتی که دانه گندم را برای آن کرم میبری آیا سخنی از او شنیده ای ؟ "
مورچه گفت آری او می گوید :
ای خدایی که رزق و روزی مرا درون این سنگ در قعر این دریا فراموش نمی کنی
رحمتت را نسبت به بندگان با ایمانت فراموش نکن .
و چون انسان را نعمت بخشيم روى برتابد و خود را كنار كشد و چون آسيبى بدو رسد
دست به دعاى فراوان بردارد
سوره فصلت - آیه 51
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید